İngilizce hikâyeler

Mara küçük bir pazardan turuncu bir koltuk alır. Onu çalışma masasının yanına koymak ister ama odasının kapısı dardır. Koltuk kapıdan geçmez. Komşusu Ben, koltuğu yan çevirmesine yardım eder. Tekrar denerler ama koltuk yine geçmez. Mara yere oturur ve koridordaki yeni koltuğuna bakar.

Koridorun sonunda geniş bir pencere vardır. Ben koltuğu oraya taşır, Mara da küçük bir masa getirir. Öğleden sonra pencereden bol ışık girer. Mara orada bir saat kitap okur. Başka bir komşusu durup okuduğu kitabı sorar.

Ertesi gün Mara masaya iki kitap koyar. Ben de bir dergi ekler. Koltuk Mara'nın odasına hiç giremez ama artık Mara kendi katındaki herkesin adını bilir.

Leo, mahalledeki bir sergi için en sevdiği fırında iki dakikalık sessizlik kaydetmeye karar verdi. Ziyaretçilerin, ilk müşteriler gelmeden önce sessiz dükkânı dinlediğini hayal ediyordu. Fırının sahibi Rosa, pazartesi sabahı saat altıda içeri girmesine izin verdi. Leo yanına bir ses kayıt cihazı, bir defter ve çok net bir plan aldı.

Başta her yer sessiz görünüyordu. Sonra buzdolabını fark etti. Alçak ve kesintisiz bir ses çıkarıyordu. Dışarıda bir otobüs durdu, biri de kaldırımda tekerlekli bir çöp konteynerini sürükledi. Leo kaydı durdurdu. Rosa, sokak seslerinin daha zor duyulduğu arka odayı önerdi. İki sandalyenin yerini değiştirip tekrar denediler.

Bu kez kapının üstündeki saat tik tak ediyordu. Rosa saati indirmek için elini uzattı ama Leo ondan saati yerinde bırakmasını istedi. Tik takların arasında Rosa'nın un ölçerken ve kâğıt torbaları açarken çıkardığı sesleri duyabiliyordu. Oda sessiz değildi. Tam da bir iş gününün başlangıcı gibi duyuluyordu.

Leo sergide kaydın adını Ekmekten Önce olarak değiştirdi. İki dakikanın tamamını korudu. Rosa işten sonra gelip kaydı iki kez dinledi. Tek bir fotoğraf görmeden kendi dükkânını tanıdı.

Nina, mahalle merkezinde sergilemek için aile fotoğraflarından küçük bir seçki hazırlıyordu. En sevdiği fotoğrafta büyükbabası mavi bir kapıyı boyuyordu. Ailede herkes fotoğrafı büyükannesinin çektiğine inanıyordu. Küçük erkek kardeşi, fotoğrafı çeken kişinin neden resimde olmadığını sorduğunda Nina açıklama etiketini çoktan yazmıştı.

Fotoğrafçıların genellikle kameranın arkasında durduğunu açıkladı. Kardeşi kapının yanındaki pencereyi gösterdi. Camda küçük bir yansıma vardı: biri göğüs hizasında bir fotoğraf makinesi tutuyordu. Yüzü seçilmiyordu ama çizgili kollar tanıdık geliyordu. Büyükanneleri hiç çizgili giysi giymezdi.

Nina fotoğrafı çerçeveden çıkardı. Arkasına biri bir tarih ve iki kelime yazmıştı: İlk deneme. Teyzesini ya da halasını aradı; bu akrabası giysinin kollarını duyunca güldü. O öğleden sonra erkek kardeşinin kazağını ödünç almıştı. Akrabasının annesi, yani Nina'nın büyükannesi, ona fotoğraf makinesini nasıl tutacağını göstermişti. Akrabası makineyi geri vermeden önce yalnızca bir fotoğraf çekmişti.

Nina bu akrabasının adını taşıyan yeni bir açıklama etiketi hazırladı ve fotoğrafın arkasındaki yazının bir kopyasını ekledi. Açılışta ziyaretçiler yansımaya da mavi kapıya baktıkları kadar uzun süre baktılar. Akrabası, ilk fotoğrafının altında sonunda doğru adın yazmasına sevinerek serginin yanında durdu.